Witamy na stronie Krakowskiego Duszpasterstwa Prawników
Witamy na stronie Krakowskiego Duszpasterstwa Prawników
Witamy na stronie Krakowskiego Duszpasterstwa Prawników

 Głośna w pierwszych miesiącach okupacji sprawa bestialskiego zamordowania przez Niemców sędziów Władysława Bobilewicza i Konrada Frąckiewicza oraz prokuratora Andrzeja Łada-Bieńkowskiego nie jest do tej pory opracowana w literaturze naukowej. Podczas okupacji hitlerowskiej sprawa ta znana była mieszkańcom Krakowa. Bezpośrednio po zakończeniu wojny stała się ponownie przedmiotem uwagi społecznej ze względu na toczący się w Krakowie proces osoby odpowiedzialnej za ten haniebny mord.

Zamordowanie przez Niemców w pierwszych miesiącach okupacji sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie Władysława Bobilewicza, Sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie Konrada Frąckiewicza (poprzednio wiceprokuratora Sądu Apelacyjnego w Krakowie) oraz podprokuratora Sądu Okręgowego w Krakowie Andrzeja Łada – Bieńkowskiego miało związek z ich przedwojenną pracą w polskim wymiarze sprawiedliwości oraz procesem karnym z roku 1938 w którym Gustaw (Kurt) Beckman – kierujący krakowską fabryka żyletek „Toledo”, po raz drugi został oskarżony o lżenie narodu polskiego (pierwszy proces o lżenie narodu polskiego został umorzony w roku 1937 na mocy amnestii z roku 1936). Wyrokiem z dnia 3 września 1938 roku Sąd Okręgowy w Krakowie uznał Gustawa Beckmana za winnego wyrażania się obelżywie o narodzie polskim, czym wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art.152 Kodeksu karnego z 1932 roku (art. 152 kk w brzmieniu: kto publicznie lży lub wyszydza Naród albo Państwo Polskie podlega karze więzienia do lat 3 lub aresztu do lat 3).

Do doskonalenia się w trudnej sztuce boni et aequi (tego, co dobre i słuszne) wzywa nas patron prawników – św. Ivo Helory (1253 – 1303). Od kilku lat jego relikwie przywiezione z bretońskiego Treguier przez Ars Legis – Stowarzyszenie im. Św. Ivo Helory Patrona Prawników w Krakowie (www.arslegis.org.pl), przechowywane są w Kolegiacie św. Anny w Krakowie. Brałem udział w tym niezwykłym wydarzeniu, mając w pamięci skierowane do prawników przesłanie Jana Pawła II:

Porządek sprawiedliwości nie jest statyczny, ale dynamiczny, ponieważ życie jednostek i wspólnot jest dynamiczne; jak mawiał św. Bonawentura, nie jest to ordo factus, ale ordo factivus, który każe wytrwale i z zamiłowaniem ćwiczyć się w mądrości, zwanej w świecie łacińskim iurisprudentia: to poszukiwanie mądrości może pochłonąć wszystkie siły człowieka i stanowi jedną z najwznioślejszych form praktykowania cnoty. Zasada, nakazująca oddać każdemu, co mu się należy — nie tylko krewnemu, przyjacielowi, współobywatelowi czy współwyznawcy, ale także każdemu człowiekowi po prostu dlatego, że jest osobą i że wymaga tego sprawiedliwość — przynosi zaszczyt prawu i prawnikom. Jeśli istnieje jakiś przejaw jedności rodzaju ludzkiego i równości wszystkich ludzi, to jest nim właśnie prawo, które nie może pozostawiać nikogo poza swoim zasięgiem, jeśli nie chce zniekształcić własnej tożsamości. 

Drodzy Bracia i Siostry!

1. Po trzydziestu latach prostego życia w Nazarecie, gdzie był znany jako syn cieśli Józefa i Maryi, Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, podczas której odsłonił swoją prawdziwą tożsamość. Pierwsze Jego słowa, zapisane w Ewangelii św. Marka, brzmiały: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1,15). „Czas się wypełnił”, bo to On – Syn Boży, który stał się człowiekiem – po wielu wiekach oczekiwania przyszedł na ziemię, aby ją definitywnie pojednać z niebem, a przed każdym człowiekiem otworzyć bramę prowadzącą do Bożego i wiecznego królestwa życia i miłości. Ta najważniejsza prawda i perspektywa ludzkiego życia towarzyszy każdemu z nas. Na ziemi jesteśmy pielgrzymami. „Przemija bowiem postać tego świata” – jak dziś przypomina nam św. Paweł (1 Kor 7, 31).

Być gotowym do przyjęcia królestwa Bożego, to przede wszystkim nawrócić się. A nawrócić się, to – po pierwsze – odstąpić od zła starającego się zagnieździć w naszym sercu, uczynić je samolubnym i niewrażliwym. A – po drugie –nawrócić się, to wybrać dobro i miłość, przylgnąć do Boga i postawić Go w centrum własnej egzystencji. Taka decyzja to fundament wszystkich późniejszych wyborów, postaw, zachowań, stylu życia i relacji z bliźnimi. 

Święty Iwo

Idź do góry
Template by JoomlaShine